Horizontale werking van grondrechten. Een kritiek (E.M. Meijers Reeks)

Fundamentele rechten, ooit bedoeld als verweerrechten tegenover de
staat, worden heden steeds meer ingeschakeld in private geschillen.
De huurder die een schotelantenne wil installeren beroept zich
ten aanzien van de verhuurder op zijn recht op meningsuiting, de
orthodoxe Jood verzet zich tegen de installatie van een elektronische
toegangspoort tot het gedeelde appartementsdomein op basis van
zijn recht op religie en werknemers vechten een aanvaard nonconcurrentiebeding
aan op basis van de constitutioneel verankerde
beroepsvrijheid.

Hoewel steeds meer ingeburgerd, roept dit fenomeen vragen op.
Vanwaar immers deze toevlucht tot fundamentele rechten? Is het
privaatrecht tot dusver dan slechts een onvolmaakt instrument
gebleken, onbekwaam een bevredigende oplossing te bieden wanneer
werkelijk fundamentele belangen in het geding zijn, of spelen
er andere elementen? En welke zijn deze dan? Vanwaar komt deze
theorie van horizontale werking van grondrechten, wat behelst zij
werkelijk en welke meerwaarde heeft zij ons te bieden?

Deze studie tracht voornoemde vragen te beantwoorden en schroomt
daarbij niet het ethos waarmee fundamentele rechten per definitie
bekleed zijn te doorbreken.

Dit is een boek in de Meijers-reeks. De reeks valt onder verantwoordelijkheid
van de Graduate School of Legal Studies van de Faculteit der
Rechtsgeleerdheid van de Universiteit Leiden. De studie werd verricht
in het kader van het facultaire onderzoeksprogramma Coherent
Privaatrecht.