Het ongewone genot van de blinde analyticus. Lacan leest Claudel

In de receptie van het werk van Jacques Lacan speelt diens
aandacht voor het werk van Paul Claudel een relatief kleine
rol. Dit boek gaat aan de hand van zijn lectuur van Claudel
dieper in op Lacans opvattingen over de rol van de psychoanalyticus
in de therapie.

In het eerste deel geeft de auteur de hoofdlijnen weer van
Lacans visie op het verlangen. Het tweede deel behandelt
de omslag van de tragische leegloop van betekenissen naar
het leven als komedie. In het derde deel wordt naar voren
geschoven wat voor Lacan het hoofdthema van Claudels
oeuvre is: de vernedering van het vaderlijke gezag en de teloorgang
van een bepaald type autoriteit. De vraag die dan
volgt, is hoe de positie van de analyticus samenhangt met de
vernedering van gezag. Moet de analyticus tegemoetkomen
aan de roep naar meer vaderlijk gezag of moet hij zijn volstrekte
neutraliteit behouden? Het vierde deel gaat ten slotte
ook in op de vraag of het bijzondere genot van de analyticus
heilzaam kan zijn voor de analysant en op welke manier het
dan zou kunnen worden aangewend in de therapie.

Paul Moyaert is gewoon hoogleraar filosofie aan de
K.U.Leuven.